ન્યુઝીલેન્ડ આવ્યો ત્યારે મનમાં તો હતું જ કે અંહિ આવીને વસનારા મોટાભાગના ભારતીયો એમને એમ સેટલ નહિ થયેલા હોય. કારણ કે દુરથી દેખાતા રળિયામણા ડુંગર નજીકથી બિહામણાં હોય છે.ઉપરથી જગત આખાનો નિયમ છે કે કશું મેળવવા માટે કશુંક તો કુર્બાન કરવુ જ પડે. અનેં અંહિ તો આખેઆખી ફેમીલી, મિત્રોનું વૃંદ કુર્બાન કરનારા ઘણા મળ્યા. અંહિ આવ્યો અને એક પછી એક કિસ્સાઓ ખુલતા ગયા.મોટાભાગે વિદેશોમાં ભણવા આવતા છોકરાઓ એજન્ટોના શિકાર જ બનતા હોય છે. વધુ કમિશન મળે અને સરળતાથી વિઝા મળે એવા કોર્ષમાં એડમિશન અપાવવાથી લઈને ભાતભાતની રીતે કમાણી કરનારા એજન્ટો તમને ભારતમાં બેઠા બેઠા વિદેશના મૃગજળ જેવા સપના બતાવી મોકલે કે " અરે બહુ તકો છે ત્યાં જશો એટલે સેટ થઈ જશોને મને યાદ કરશો." છ-છ મહિના જોબ વગર અટવાતો દિકરો મા-બાપની ચિંતા કરીને ખોટુ બોલે કે, "પપ્પા બધુ સારુ છે."( આ બાબતે આપણે નસીબદાર કે આવ્યા એના બીજા જ અઠવાડિયે જોબ મળી ગઈ તે પણ એ જ ફિલ્ડમાં જેમાં હું ભારતમાં કામ કરતો હતો.) મારો બેટો એક એજન્ટ એવુ તો કદી નહિ કહે કે તમે પરદેશ જાવ છો તો તમારી ફેમીલી તમારા મિત્રો બધુ જ તમારે ભુલી જવું પડશે. નોકરી મેળવવામાં ફક્કડ ફાંફાં પડશે. માનસિક રીતે ધોવાય જશો. અને અંહિ તમારું શોષણ ભરપેટ કરનારા તમારા જ જાત-બિરાદરો મળશે.મા-બાપ કે કોઇ સ્વજન માંદુ પડે તો તમે એમની ખબર કાઢવા ભારત ન જઈ શકો એવા એક ચક્રવ્યુહમાં તમે ફસાશો.
માન્યુ કે તમે પરદેશ જઈ ડોલર કમાઈને ભારત રહેતા તમારા સંતાનને કે માતા-પિતાને ચાંદીની ચમચીથી જમવાની વ્યવસ્થા કરાવવા જેટલ સક્ષમ થઈ જશો. પણ તમે તમારા સંતાન કે માતા-પિતાને તમારા સ્વહાથે કોળિયો ખવડાવો તે વધારે વાજબી છે કે ચાંદીની ચમચીના બીજે છેડે તમારી ગેરહાજરી ? માતા-પિતા માટે મસાજર ચેર લઈ આપશો-નર્સ ભાડે લઈ આપશો પણ તમે પોતે એમને દવા પીવડાવો એ વધારે વાજબી છે કે તમારી ગેરહાજરી ? લોકોએ પોતાની વેદના વર્ણવતા કહ્યુ કે મારી મમ્મી માંદી હતી તો હું જઈ ના શક્યો કારણ કે જોબમાંથી રજા મળે એમ નહોતું. મારા લંગોટિયાના લગ્ન હતાં પણ ત્યારે જ વિઝા માટે પ્રોસેસ કરવાનું હતું. અને કશું જ ના હોય તો ટિકિટ મોંધી-રજાના વાંધા અને આવું ઘણુ બધું.
એનો મતલબ એમ કે ડોલર કમાવાના ચક્કરમાં સ્વજનની કાળજી, મિત્રોના લગ્ન બધુ જ ભુલી જવું ? અને આ તે કેવી કમાણી ? ખરેખર તો એને ખોટનો ધંધો જ કહેવાય.
મારા સ્વજનોને જરુર પડે અને હું હાજર ના થઈ શકું તો મારી હયાતીનો અર્થ શુ ? અને આવા ડોલરવાળી કમાણીનો અર્થ પણ શું ? હશે ! દરેકના જીવનમાં જીવન જીવવાના પોતાના ફંડા હશે . જીવનનાં આટલા બધા અનુભવોમાંથી પસાર થયા બાદ એક વાત તો સમજાણી કે જીવનમાં બધુ કમાવું પણ વસવસો કદી ના કમાવવો. હું લાખો ડોલર ખર્ચુ તોયે મારી મમ્મીના હાથની ખીચડી મને અંહિ ન્યુઝીલેન્ડમાં તો નસીબ નહિં જ થાય, મારા મિત્ર રોનકની કાળા ગોગલ્સની નાઈટ ડ્રાયવિંગની મઝા નહિ મળે અને ચાર પૈંડા પર એકલતા લઈને ફરતા વિશાલને કંપની નહિ આપી શકું. મૂળ મુદ્દાની એક જ વાત કે ફોન પર લેવાતી કાળજી કરતા નજર સામે રહીને લઈ શકાતી કાળજી ઉત્તમ અને વાજબી કાળજી છે. બાકી બધુ જ ધુળ અને ઢેફું છે ભાઈ.
-સહુના મન નો મીત.
No comments:
Post a Comment